Τυφλώθηκε η πόλη ή μήπως έχει αρχίσει να χαράζει; -στα λόγια ο Νίκος Σταϊκούλης
Κατηγορία: Poe-try
Αϋπνίες
αν εμείς μοιραστήκαμε μια κουβέρτα ένα δίσκο με φαγητό ή έστω μια στιγμή ανθρωπιάς την ώρα που εσύ έκλαιγες κι εγώ έγραφα κρυφά -στα λόγια ο Νίκος Σταϊκούλης
Το δέρμα σου φρούτο ώριμο
και πώς να σου εξηγήσω ότι δεν έχω πλέον στόμα αλλά η ανάγκη μου να σε τρώω όλο και μεγαλώνει -στα λόγια ο Νίκος Σταϊκούλης
Να καταργήσουμε το καλοκαίρι
μας έφτανε η θάλασσα κι ένας καλός ύπνος το μεσημέρι τώρα δεν έχουμε τι να κάνουμε τα χέρια μας πιάνουμε βιβλίο αφήνουμε βιβλίο πιάνουμε σώμα αφήνουμε σώμα -στα λόγια ο Νίκος Σταϊκούλης
Η ποίηση επιτέλους με εγκατέλειψε
Τώρα είναι Αύγουστος - προχθές το βράδυ δεν είπα στην αρχή; Πως πέρασαν δυο μήνες; Φαίνεται πως η εγκατάλειψη αλλάζει το χρόνο- -στα λόγια ο Νίκος Σταϊκούλης
Δεν βγαίνει έτσι
τα κύματα να μένουν ακίνητα και βουβά έχεις δει πόσο τρομακτικό θέαμα είναι μια ακίνητη θάλασσα; ακίνητη αναγραμματισμός του ανίκητη το ‘ριξα στις λεξιπλασίες -στα λόγια ο Νίκος Σταϊκούλης
Κι απ’ το ποτήρι μας
Ήρθε στο τέλος κι η ποίηση και μας διέλυσε. -στα λόγια ο Νίκος Σταϊκούλης
Καλύτερα να μην
Κι όλα αυτά ενώ μπορώ με μια μικρή ματιά να σκύψω πάνω απ’ την κάμαρά σου και να δω με τα ίδια μου τα μάτια με ποιον τέλος πάντων ξαπλώνεις τη νύχτα σε ποιον ψιθυρίζεις -στα λόγια ο Νίκος Σταϊκούλης
Κι όλοι θα είναι πλέον με κάποιον άλλον
Στο στέκι που πηγαίνω κάθε βράδυ και τα πίνω έχω πλέον ξεναγήσει τους πάντες: -στα λόγια ο Νίκος Σταϊκούλης
Εσύ κι η γαμωάνοιξη
Μετά με ρωτάς τι γίνεται Τι θες να σου πω με πέθανες στην Άνοιξη πως όλο θα ‘ρθει, πως όλο θα ‘ρθει κι απ’ τις τόσες φορές που το πίστεψα ήρθε κι ούτε με νοιάζει.
