Κάθε γαμημένο χτύπο, κάθε δευτερόλεπτο που χάνεται άσκοπα το νιώθω, το καταλαβαίνω. -στα λόγια η Demy April
Ετικέτα: Ξενώνας
Άτιτλο ΙΙΙ
γυμνή και γκρίζα σε άδεια πόλη μετράω τις λευκές νύχτες παραλείποντας τις μέρες κάποιες φορές γράφω άλλες αδειάζω ή αιμορραγώ -στα λόγια η Λίλλυ Ιουνίου
Ζ
Μόλις ήρθες στη στεριά άφησα κάθε ίχνος κυνισμού να καεί βασανιστικά στο ρομαντισμό μου και το τσιγάρο μου άκαυτο -στα λόγια η Γαρυφαλλιά Κ.
Άτιτλο
Μας πενθώ. Μας πενθώ κάθε βράδυ που δεν με βλέπεις. Η λήξη είναι κοντά. -στα λόγια η Τεκίρδαλη Μαρία-Δήμητρα
Έρχεται η Βαλβολίνη!
Από το ατμοσφαιρικό λημέρι τους, λοιπόν, στα underground Σεπόλια, οι «Βαλβολίνη» έρχονται σήμερα στον ξενώνα για να βάλουν στην τσίτα τα ηχεία και να παρουσιάσουν ένα δείγμα από το EP τους με τίτλο «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ».
Στο φίλο παλαιοπώλη
Ξεχάστηκα. Ήταν σούρουπο ή χάραμα; Μπροστά το Παναχαϊκό. Βγήκα στον δρόμο. Πώς είναι ανοικτό το μαγαζί; Πού πήγαν οι νόμοι, τα ωράρια; -στα λόγια ο Παντελής Αδαμίδης
Ποιητική συλλογή «Πρώτη δημοτικού και άλλα» του Νίκου Παπάνα (Εκδόσεις Ιωλκός)
Η άγρια νιότη δαμάζεται από την καλλιέπεια, οι ανθρώπινες σχέσεις εμπνέουν τον ταλαντούχο μελετητή και από τις μεγάλες τάξεις του δημοτικού βρισκόμαστε στη φάση ειδημοσύνης του στίχου. -στα λόγια η Γεωργία Κοκκινογένη
Το δικό σας καλοκαίρι
{Στα μέσα του καλοκαιριού σας ζητήσαμε να μας στείλετε τις δικές σας στιγμές: είτε σκέψεις / κείμενα / εξομολογήσεις, είτε φωτογραφίες, είτε τραγούδια, είτε οτιδήποτε που σημάδεψε το φετινό καλοκαίρι σας, αυτά είναι τα στιγμιότυπα που μοιραστήκατε μαζί μας.}
Τα μάτια της | Νεφέλη
Σηκώθηκε αργά- αργά από το κρεβάτι, για να μην τον ξυπνήσει. Η παρουσία του δίπλα της, η ακούσια συμμετοχή του στον θάνατό της, ήταν κάτι που είχε σχεδιάσει. Το ήξερε ότι θα ήταν τουλάχιστον αγενές να ξυπνήσει και να την ανακαλύψει νεκρή αλλά υπήρχαν κάποιοι, βασικοί λόγοι για τους οποίους τον χρειαζόταν στο ίδιο σπίτι με αυτή.
Σκέψεις κατά τη διάρκεια μιας εκπνοής
Είναι εκείνη η στιγμή που παγώνω στο χρόνο. Ό,τι υπάρχει τώρα περιμένει στην ουρά να ξεπαγώσει πάλι και ό,τι έχει υπάρξει γνωρίζει πως υπήρξε για να φτάσω εγώ εδώ, στη μια και μοναδική στιγμή που λέω πως δεν αισθάνομαι κάτι -από τον Χρήστο Μαρινόπουλο
στίξη 