Τότε έτρωγα από το χέρι σου όταν το στομάχι μου είχε κλειδώσει και εσύ με την σειρά σου με κρατούσες ασφαλή από τους περίεργους ήχους που το σπίτι μας έκανε, ένα σπίτι χτισμένο από τα δάκρυα και τα γδαρσίματα των προηγούμενων μας ζωών. -στα λόγια ο Σπύρος Μάρκος
Κάπου βαρέθηκα Να αισθάνομαι μισός Να αναζητώ την ολοκλήρωση Σε μισούς ανθρώπους Να τους κατηγορώ ύστερα Που είναι μισοί Όντας μίσος και εγώ -στα λόγια ο Γιώργος Σ. Αλεξάνδρου
Στο στέκι που πηγαίνω κάθε βράδυ και τα πίνω έχω πλέον ξεναγήσει τους πάντες: -στα λόγια ο Νίκος Σταϊκούλης
Είναι εκείνη η στιγμή που παγώνω στο χρόνο. Ό,τι υπάρχει τώρα περιμένει στην ουρά να ξεπαγώσει πάλι και ό,τι έχει υπάρξει γνωρίζει πως υπήρξε για να φτάσω εγώ εδώ, στη μια και μοναδική στιγμή που λέω πως δεν αισθάνομαι κάτι -από τον Χρήστο Μαρινόπουλο
Αν ήσουν θάλασσα εσύ, τι ανάγκη να το είχα το οξυγόνο, βέβαια; Θα γέμιζα τα πνευμόνια μου με εσένα. -από τον Χρήστο Μαρινόπουλο
Οι ήχοι της πόλης θα σε κοιμήσουν απόψε. -στα λόγια ο Σπύρος Μάρκος
Τα μάτια μου μισόκλειστα και ελαφρά, αφού το φως πλέον δεν αντανακλά στο βλέμμα μου αλλά στην αριστερή πλευρά λίγο πιο πάνω από το στήθος μου. Μάλλον η στάση του σώματος άλλαξε και το φως βρήκε την ευκαιρία να τρυπώσει σε άλλο σημείο. Μόνο που να, πώς να στο πω, σε εκείνο το σημείο η διευθέτηση άργησε να υπάρξει.
Δεν θέλω να σταματήσω να σε σκέφτομαι Για αυτό σου γράφω ποιήματα Που ξέρω ότι δε θα διαβάσεις ποτέ
Κανένα βράδυ δε με άφησε απ' έξω. Συνήθως με άρπαζε απ' το χέρι, όπως άρμοζε στα όνειρα και με μια σταγόνα φωτός διέλυε το άπειρο σκοτάδι.
Μετά με ρωτάς τι γίνεται Τι θες να σου πω με πέθανες στην Άνοιξη πως όλο θα ‘ρθει, πως όλο θα ‘ρθει κι απ’ τις τόσες φορές που το πίστεψα ήρθε κι ούτε με νοιάζει.
στίξη 