Κάθε ποίημα της συλλογής μοιάζει με φάντασμα του παρελθόντος το οποίο επιχειρεί ο ποιητής να ξορκίσει με την έκθεση και την έκδοση του ποιήματος. -στα λόγια ο Γ. Σ. Αλεξάνδρου
Συντάκτης: nikosstaik
Η αγάπη
Οι άνθρωποι αγαπούν και δεν το ξέρουν: δυο με τ' αγκάθι, μια με τον ανθό. Καθώς τρυπούν τον άλλον, υποφέρουν σαν ξέρουν πως δεν κάνουν το σωστό. -στα λόγια ο Γ. Σ. Αλεξάνδρου
Γι’ αυτό και γράφω για σένα
Γράφουμε όχι μόνο για όσα δεν είπαμε μα και για όσα δεν αντέχουμε να σκεφτούμε. -στα λόγια ο Νίκος Σταϊκούλης
Επιστολές Ι
Τα ξύλα σου που καίγονται είναι κάτι άνθρωποι που στέκονταν προσοχή σε κάτι άμυαλες φωτογραφίες που δεν θέλω τις βλέπω. Μην μου δίνεις ελπίδες. Δεν με νοιάζουν τα όνειρα που χάθηκαν. –στα λόγια η Κωνσταντίνα Καλογεροπούλου
Μωσαϊκό
τραγουδάμε όλα μαζί για να κάνει όχι «κάποτε» αλλά ΤΩΡΑ μια γαμημένη ξαστεριά -στα λόγια η Στεργιάνα Τζέγκα / φωτογραφία: two_the_frame
Τα χέρια σου
Τα χέρια σου ταυτόχρονα διεγερτικό και ηρεμιστικό προσάναμμα και άπνοια -στα λόγια η Στεργιάνα Τζέγκα
Άννα
τώρα είναι η ομορφιά σου τώρα είναι το δέρμα σου –αυτό το φως σού πάει– διαδρομές απ’ την αυλή του αφαλού ως στα χείλια και πάλι πίσω -στα λόγια η Στεργιάνα Τζέγκα
Προς την πόλη
σε λίγο δε θα ‘χει μείνει τίποτα από εμένα, παρά μόνο ένα βουναλάκι γόπες με κραγιόν στα τελειώματα κι οι παντόφλες μου στραμμένες προς την πόλη. -στα λόγια η Στεργιάνα Τζέγκα / φωτογραφία: paranoiko_xaos
Άτιτλο
Ξημέρωσε και θέλω ν´ ακούσω «σ’ αγαπώ». Αλλιώτικο. Διαφορετικό. -στα λόγια ο Γιώργος Πίστας / φωτογραφία: paranoiko_xaos
Σούρουπο μου
Λόγια σου, βάλσαμο στις ανοιχτές πληγές της καθημερινότητας μου, που ένα σου σούρουπο αρκεί για να ξεχάσω. -στα λόγια ο Γιώργος Πίστας
στίξη 