Μονάχα όταν δε θα σε γεμίζει πια ούτε το συναίσθημα μη γυρίσεις και μου πεις «Κατερίνα, έχω ξεμείνει» –στα λόγια η Κατερίνα Κουνάβη
Συντάκτης: nikosstaik
Μυαλό αόριστα χαμένο
Tο μέσα μου οργισμένο γεμάτο πεσιμισμό είναι στιγμές σχεδόν της φρίκης. –στα λόγια η Κατερίνα Κουνάβη
Στον κήπο της μοναξιάς μου
να φυτέψω στον κήπο της μοναξιάς μου σα λουλούδι, τη συντροφιά –στα λόγια η Κατερίνα Κουνάβη / φωτογραφία: paranoiko_xaos
Διττότητα #4
Εκκρεμώ κι αναβάλλομαι για να υπάρχει μέλλον -στα λόγια: Σταμάτης Παρασκευάς – Ελένη Γεωργίου
αναστοχασμός
όλα έγιναν γιατί έτσι ήταν να γίνουν δεν είσαι η απάντηση γιατί το να ζεις δεν είναι οι απαντήσεις -στα λόγια ο ευάγγελος ρ. ρουσσάκης / φωτογραφία: paranoiko_xaos
Διττότητα #3
περισυλλέγω πτώματα που πέθαναν από λέξεις όπως πεθαίνει η Μέδουσα μέσα από έναν καθρέφτη -στα λόγια: Σταμάτης Παρασκευάς – Ελένη Γεωργίου
Οι προβατοτρόφοι
Οι προβατοτρόφοι άλλαξαν συμμορίες, τώρα τραγουδούν λιμπρέτα στα φτωχοδρόμια και δεν δολοφονούν (πια) ινδιάνους. -στα λόγια ο Χριστόφορος Τριάντης
Διττότητα #2
Αυτό που σε ξενυχτάει τα τροπικά βράδια (η ύψιστη ειρωνεία…), με δόξα και τιμή επιστρέφει, τότε που λιγότερο το χρειάζεσαι -στα λόγια: Σταμάτης Παρασκευάς – Ελένη Γεωργίου
Το δίγαμμα
Διαβάζαμε – θυμάσαι; – την αλφάβητο. Μόνοι σ’ εκείνο το στενό το μπαλκόνι με θέα τον μικρό πολύ για μας ουρανό. -στα λόγια ο Λευτέρης Χονδρός / φωτογραφία: paranoiko_xaos
Διττότητα #1
Καλοδεχούμενη η μουσική σου στο άδειο μου κρεβάτι. Μέσα σε λίγες μόνο στιγμές συνέβη αυτό, που ήδη κρυφά είχα προβλέψει -στα λόγια: Σταμάτης Παρασκευάς - Ελένη Γεωργίου / φωτογραφία: paranoiko_xaos
στίξη 