Ανάμεσα σε αυτά που συναντάμε όλοι το καλοκαίρι Υπήρξε αυτός ο αθόρυβος θάνατος της Μαίρης Δεν τον κατάλαβε κάνεις Πέρασε τόσο όμορφα και απλά όπως ανακοινώνονται στις ειδήσεις οι θάνατοι των μικρών παιδιών και των μεγάλων. Κάπου υπήρξε και ο δικός της, μόνο που δεν τον ανακοίνωσαν. -στα λόγια η Ισμήνη Κατσαβάρου
Ίσως να φταίνε τα χέρια που υπήρχαν Πριν γεννηθώ Κι ύστερα η δύναμη της συνήθειας Που με έκαναν να αναζητώ Αυτή τη γαμημένη βία Που πάντα μισούσα Μα όλο με τράβαγε λόγω οικειότητας - στα λόγια ο Γ. Σ. Αλεξάνδρου
Ήρθε στο τέλος κι η ποίηση και μας διέλυσε. -στα λόγια ο Νίκος Σταϊκούλης
Το δάκρυ Κάνει ταξίδι Απ' την ψυχή Στα μάτια -στα λόγια ο Γ. Σ. Αλεξάνδρου
Κι όλα αυτά ενώ μπορώ με μια μικρή ματιά να σκύψω πάνω απ’ την κάμαρά σου και να δω με τα ίδια μου τα μάτια με ποιον τέλος πάντων ξαπλώνεις τη νύχτα σε ποιον ψιθυρίζεις -στα λόγια ο Νίκος Σταϊκούλης
Τότε έτρωγα από το χέρι σου όταν το στομάχι μου είχε κλειδώσει και εσύ με την σειρά σου με κρατούσες ασφαλή από τους περίεργους ήχους που το σπίτι μας έκανε, ένα σπίτι χτισμένο από τα δάκρυα και τα γδαρσίματα των προηγούμενων μας ζωών. -στα λόγια ο Σπύρος Μάρκος
Κάπου βαρέθηκα Να αισθάνομαι μισός Να αναζητώ την ολοκλήρωση Σε μισούς ανθρώπους Να τους κατηγορώ ύστερα Που είναι μισοί Όντας μίσος και εγώ -στα λόγια ο Γιώργος Σ. Αλεξάνδρου
Στο στέκι που πηγαίνω κάθε βράδυ και τα πίνω έχω πλέον ξεναγήσει τους πάντες: -στα λόγια ο Νίκος Σταϊκούλης
Είναι εκείνη η στιγμή που παγώνω στο χρόνο. Ό,τι υπάρχει τώρα περιμένει στην ουρά να ξεπαγώσει πάλι και ό,τι έχει υπάρξει γνωρίζει πως υπήρξε για να φτάσω εγώ εδώ, στη μια και μοναδική στιγμή που λέω πως δεν αισθάνομαι κάτι -από τον Χρήστο Μαρινόπουλο
Αν ήσουν θάλασσα εσύ, τι ανάγκη να το είχα το οξυγόνο, βέβαια; Θα γέμιζα τα πνευμόνια μου με εσένα. -από τον Χρήστο Μαρινόπουλο
στίξη 