Είναι που ακόμα δεν μπορώ να σχηματίζω Αυτό το παζλ και που τα νεύρα μου Πέφτουν στο χώμα και καίγονται. -στα λόγια η Cherie
Ετικέτα: poihmata
Το όνειρο
Το ομιχλώδες βάθος της θάλασσας Της άγριας και ανεμοδαρμένης θάλασσας Κάτι μου θυμίζει -στα λόγια η Διονυσία
Εγώ ή το άλλο μου εγώ;
Βλέπω έναν Άνθρωπο Και όχι μια κοπέλα που μπορεί να είναι όμορφη, κοντή, ψηλή Αλλά έναν Άνθρωπο -στα λόγια η Διονυσία
Άτιτλα
Σε μία έρημη πόλη οι δείκτες του ρολογιού ηχούν δυνατά ο χρόνος κυλάει μα όχι για μένα -στα λόγια η Διονυσία
Εδώ στον ομφαλό της πόλης
δε θέλω να εξατμιστώ θέλω να μείνω υγρή και εύκαμπτη να είμαι ταυτόχρονα εδώ και όπου με ρίξεις να είμαι ταυτόχρονα πόσιμη και να σου καίω τα σωθικά. -στα λόγια η Ειρήνη Μαρκάκη
Βλέπω…
Και τέλος βλέπω εμένα σε μια ψυχρή γωνία να ονειρεύομαι και να αναπολώ εκείνα τα Χριστούγεννα -στα λόγια η Διονυσία
Η γη που με ματώνει
Δεν έχει γεια Στη γη που με ματώνει Έχει νεκρούς Στης θάλασσας τ' αλώνι Έχει κραυγή Μητέρας που στοιχειώνει Κι ένα παιδί Που πια δεν μεγαλώνει -στα λόγια ο Γ. Σ. Αλεξάνδρου
Το δάκρυ
Για κάθε στιγμή Που πέθανε Για κάθε γέλιο Που ξεθώριασε Ένα δάκρυ Για τα χρόνια Έσβησαν -στα λόγια ο Γ. Σ. Αλεξάνδρου
Κουκίδα
Και τώρα γιατί είμαι εδώ; Πόσο θα βλέπω; Πόσο θα μιλώ; Πόσο θα αγγίζω; -στα λόγια η Cherie
Αφύπνιση
Ακονίζω τον νου μου και έφυγα Την καρδιά μου φυλάω στα χέρια Δεν ταιριάζω γι’ αυτό και σου ξέφυγα Πάω να βρω τα δικά μου λημέρια -στα λόγια ο Γ. Σ. Αλεξάνδρου
στίξη 