Σε μία έρημη πόλη οι δείκτες του ρολογιού ηχούν δυνατά ο χρόνος κυλάει μα όχι για μένα -στα λόγια η Διονυσία
Συντάκτης: nikosstaik
Εδώ στον ομφαλό της πόλης
δε θέλω να εξατμιστώ θέλω να μείνω υγρή και εύκαμπτη να είμαι ταυτόχρονα εδώ και όπου με ρίξεις να είμαι ταυτόχρονα πόσιμη και να σου καίω τα σωθικά. -στα λόγια η Ειρήνη Μαρκάκη
Βλέπω…
Και τέλος βλέπω εμένα σε μια ψυχρή γωνία να ονειρεύομαι και να αναπολώ εκείνα τα Χριστούγεννα -στα λόγια η Διονυσία
Η γη που με ματώνει
Δεν έχει γεια Στη γη που με ματώνει Έχει νεκρούς Στης θάλασσας τ' αλώνι Έχει κραυγή Μητέρας που στοιχειώνει Κι ένα παιδί Που πια δεν μεγαλώνει -στα λόγια ο Γ. Σ. Αλεξάνδρου
Τα μνήματα μιας εποχής | «Αφήγηση», του Παναγιώτη Λογγινίδη
Βρισκόμαστε μπροστά στην τέλεση ενός μυστηρίου, στην ιερή κηδεία μιας εποχής και στην ταυτόχρονη έλευση μιας άλλης. -στα λόγια ο Νίκος Σταϊκούλης
Όσα έμειναν να σου πω
Δεν πάει έτσι με μένα. Δεν βγήκε όπως ήθελα, αλλά τώρα που το ξεκίνησα, το έφτασα μέχρι εδώ και σου είπα τόσα άφησε με να σου πω και άλλα λίγα: -στα λόγια η Cherie
Ώρες μελαγχολίας
Στα μάτια μου κατοικούν αναμνήσεις, δάκρυα γεμάτα τραύματα όταν έκλεβες απ’ την αγάπη. -στα λόγια ο Νίκος Μπελιάς
Παράθυρο
τσαλάκωσα το παρόν, γέμισα σύννεφα το κορμί μου κι αγνάντεψα τα βράχια τ’ ουρανού -στα λόγια ο Νίκος Μπελιάς
Ανάποδα [ 5 ]
Σήκωσε το κεφάλι του από τον νιπτήρα και άρπαξε την πετσέτα για να σκουπίσει το πρόσωπό του, όταν κοίταξε απέναντί του τον καθρέπτη και έμεινε εκεί να κοιτάζει έκπληκτος αυτό που συνέβαινε. Ήταν ό,τι τρομακτικότερο είχε βιώσει, τουλάχιστον μέχρι τότε, ίσως από τα τρομακτικότερα πράγματα που μπορούσε να βιώσει οποιοσδήποτε άνθρωπος στον κόσμο. -στα λόγια ο Νίκος Σταϊκούλης
Το δάκρυ
Για κάθε στιγμή Που πέθανε Για κάθε γέλιο Που ξεθώριασε Ένα δάκρυ Για τα χρόνια Έσβησαν -στα λόγια ο Γ. Σ. Αλεξάνδρου
στίξη 