Οι φίλοι μας τρέχουν να σωθούν από την βαρβαρότητα της πόλης φοβόμαστε για τους ανθρώπους μας γνωρίζουμε την απώλεια της κάνουμε καμία φορά τράκα και την κερνάμε τσάι με λεμόνι. -στα λόγια η Ελένη Παπαστεργίου
Συντάκτης: nikosstaik
Οι λέξεις είναι πάθηση
Κι ύστερα τι σημασία έχουν οι λέξεις; Οι λέξεις –μαλάκες μου– είναι ιός που μας κατασπαράζει. -στα λόγια ο Νίκος Σταϊκούλης
Χάος αληθινό – Προσμονή
Ξέρεις κάποιες φορές νομίζω πως δεν έχω τίποτα να πω κι η γλώσσα μέσα στο στόμα μου πάλλεται, σαν να έρχεται σε οργασμό -στα λόγια η Ελένη Παπαστεργίου
Του ανέμου σώματα
Σου ζητώ να ξανάρθεις τη νύχτα στη δροσιά της σελήνης και στης άμμου τη λεία επιφάνεια, στης θαλάσσης τον ήχο ανακούφισης καθώς σβήνουν τα κύματα, νύχτα να ξανάρθεις ζητάω. -στα λόγια ο Γ. Σ. Αλεξάνδρου
Ανασκαφές
υπήρξα φως πριν υπάρξω σαν ανθός φιλί υπήρξα πριν γίνω άνθρωπος υπήρξα άστρο -στα λόγια ο Σταμάτης Παρασκευάς
The Colour Out of Space, του H.P. Lovecraft
Όσο περνάει ο καιρός, όλο και πιο περίεργα πράγματα συμβαίνουν στον γύρω κόσμο: τα φυτά χάνουν το χρώμα τους, οι σοδειές καταστρέφονται, τα ζώα έχουν περίεργη συμπεριφορά, ενώ η κλιμάκωση έρχεται όταν τα μέλη της οικογένειας το ένα μετά το άλλο τρελαίνονται, εξαφανίζονται και πεθαίνουν. -στα λόγια η Νεφέλη Μεταλλίδου
Το κρέμασμα
Ήπιε από το μπουκάλι τη τελευταία γουλιά. Έβαλε το κεφάλι μέσα στο σχοινί και πήρε μια βαθιά ανάσα, σφίγγοντας το σχοινί. Είχε πλάκα ο ρόλος αυτός. -στα λόγια η Ηλιάνα Τσακίρη
Ηδοδύνη
Πίσω του, εκείνος ξεκούμπωνε το παντελόνι βγάζοντας το πέος του σε κοινή θέα. Ήταν ήδη σκληρό όταν άρχισε με το χέρι να παλινδρομεί πάνω του. Το χέρι που είχε ελεύθερο το ακούμπησε στην πλάτη εκείνου που σπάραζε μπροστά του. -στα λόγια η Νικολέτα Κριαρά – Λάμπρου
Στη γη του τίποτα
Η κοιλιά μου συσπάται και νιώθω υγρό να τρέχει ανάμεσα στα πόδια μου. Ξαπλώνω ανάσκελα και κοιτάω κάτω. Να, κοκκαλιάρικα χέρια ξεπροβάλλουν από μέσα μου και μου οργώνουν την σάρκα για να βρουν στον αέρα. -στα λόγια η Νεφέλη Γκογκώτση
Τα ξωτικά στο ρέμα ή το συναξάρι ενός αλαφροΐσκιωτου
Κίνησα το λοιπό για το μύλο μ’ ένα φανάρι μισοσβηστό, κρεμασμένο στο σαμάρι του κύρ-Μέντιου, που γκάριζε και τσινούσε οληνώρα στο δρόμο, σάμπως να τον είχανε ζέψει και καβαλήσει ο οξαποδώ και ούλοι οι απ’ έξω! -στα λόγια ο Ρογήρος Δέξτερ
στίξη 